Traduccions

CASTELLÀ. Traducció de Joan de la Vega

PISTAS (Pistes)

Siempre se ama igual pero diferente, me decías.
Y ahora entre el café y yo tratamos de adivinar
si nos condenaba lo que era igual
o bien la diferencia es la culpable.
Como una pista, la amargura me lleva a ti
que estás en la cocina y con la cuchara disuelves
el azúcar que ya no me despertará.
De tu gesto no se desprende ninguna respuesta,
tan sólo el indicio de una pérdida. Fíjate:
Yo no tengo alas para que los omóplatos
vuelvan a ser omóplatos si tú no los miras.
Y tú que no tienes ánimo para volar.
De tan cerca del suelo, ya no caeremos.
Y amar es caer.

DOMINGO (Diumenge)

Es domingo desde la cama
y no sabes qué tiempo hace fuera
(incógnitas que no venían en el contrato
de un segundo piso, tercero real, todo interior).

Perezosa, vas conquistando el espacio
de una cama de matrimonio que no escae
al complemento ni ofrece resistencia
y piensas cómo sería levantarte acompañada,
la alegría de hacerse el muerto casi flotando
en algún sueño, sabiendo que el calor
de otro cuerpo dormido te sirve de boya.

Sólo de imaginártelo ya sonríes
cuando la amenaza de lluvia sorprende la almohada
y te reprochas querer todo lo que deseas, y dices
escuchando tu voz, que aún tiene sueño:
el amor romántico alimenta las putas,
el amor romántico alimenta las putas.

Pero ni con la repetición te has convencido.

SI TODO VA BIEN (Si tot va bé)

Rehace el camino que lleva a casa de sus padres.
Sólo son veinte minutos con el autobús
y un cuarto de siglo o más en el ascensor
donde volverá a leer tantas veces
no dejen que los niños viajes solos sin el no
y pensará en los años que han ido transformándola
hasta convertirla en receptora del consejo.
Entonces alargará la lista con otras recomendaciones,
como las que hubiera querido encontrar hace tiempo.
«Si todo va bien», piensa, «los que ahora son niños
borrarán las negaciones ». Las niñas,
como la pequeña del séptimo que le recuerda a ella,
harán presente su ausencia con el trazo persistente
de una llave sobre las «o». Abrirán puertas. Si todo va bien,
viajarán solas.

EL ADIÓS (L’adèu)
A Clara

Un adiós definitivo, irremediable,
sin tiempo para la despedida, sin un hasta la vista,
con demasiado olor a sábanas limpias, demasiado silencio,
falto del abrazo, falto de ti,
atestado de pasillos con olor a asepsia médica
allí en la Vall d’Hebron, donde ya no se puede regresar.

Y han pasado los años, y todo parece un instante:
aquellos ojos vivos verdes en los que se ha detenido el tiempo
y los dedos entrecruzados tan fríos tras el cristal
asegurando que ya no vendrás más a festejar
cómo se empujan los días, las horas sin ti,
en tu ciudad, donde ya no se puede regresar.

ANGLÈS.

ORDER (L’ordre). Traducció de Sam Abrams

The dark staircase of desire has no handrail. Maria-Mercè Marçal

After a hundred steps without railing,
she finally found what she was after:
the key and, a few feet ahead, a door.
Seeing her kneeling and crying out to the sky
—now I have it, everything starts again here!—
I know you would have shed tears as well.
You would have done the same as me,
hushed before the attempts at the lock,
dry-mouthed and cold, let me in!
It was unsettling to tend to the distress
of one who hasn’t learned order is backwards.
I had to go, leaving her abandoned.

Can you please go and find her
and let her know love is first of all the door,
to have the door open, and then
find the key that unlocks onto the giddiness
of a hundred steps climbed without railing?

Traducció de Theo Dorgan

HINTS (Pistes)

All that you love, you love equally but in different ways
you used to say,
and now, between me and the coffee we are trying to guess
if we have been punished by this even-handedness,
or if it’s difference that is to blame.
Bitterness, as a hint, brings me to you
there in the kitchen, where you are spooning in
sugar that will not wake me anymore.
There are no answers in your gestures,
only the evidence of loss. Look —
I no longer have wings, my shoulderblades
no more than shoulderblades if you do not look on them.
You have lost the will to fly.
This close to the ground we cannot fall —
and to love, after all, is to fall.

HAND NOT TOUCHING HAND (Mans que no es toquen)

Hand not touching hand; skin not speaking to skin,
and on the palate aftertaste of a secret that melts
among silences clouded with so much melancholy,
trembling because of the cold you are not here to combat,
these nights of blanched sheets, of shut fast windows.

Eyes not kissing eyes, verses that burn
in the marrow of the bone, in the marrow of desire,
a body that presents as a woman in a dress
with unpicked neckline freckles,
lone profile that searches for you on the pillow.

I write that I might read you. And devour you.
To overcome distance that fate has decreed,
to make you into a word, to propose delirium
while we hide from the world under the clocks
reciting the verses
that meld us in a long embrace.

I write that I might hear you, might hold you.
But you are not here, already you have begun to leave.

CUTS (Talls)

Let it be a night of storm
thunderbolts flashing across the sky skin
the sky showing its scars
(how they slash, the birds’ wings).
Or let it be less dramatic,
let it pass before eleven o’clock, an ordinary day,
while people are queueing for the bus, say,
while children unwrap their breakfast rolls,
and you are there before your computer screen,
searching your e-mails for me,
in the grip of a mystery falling
from your eyes to your fingertips,
to the keys at last
like famished birds pecking away,
avid with desire. Let it be.
Only awareness of the moment matters,
to know that a day will come
when queues, bus, children and breakfast rolls will be gone
and we, too, will be gone.
Your name in my e-mails
the last trace of this story,
a cry on the horizon, just before flight
(Ah, how they slash, the wings of the present moment).

FRANCÈS. Traducció de Màxim Serrano

CERTITUDE (Certesa)

Savoir interpréter ce qu’elle dit
une piscine déserte quand il fait froid,
une grande roue arrêtée un lundi quelconque
sans nouages de sucre ou lumières de néon,
ou le chapiteau de ce cirque qu’ils ont déjà démonté
–assez d’acrobaties, de trucs, de magie.

Comprendre et accepter qu’ils sont ça aussi :
des jours ennuyeux vides d’attraction,
un paysage insolite qui menace,
qui se fait présent cycliquement.

Le savoir est, en même temps,
accueillir la certitude que ton corps
ne sera pas –ne pourra pas être– toutes les nuits
cette fête de maintenant.

LITTÉRATURE (Literatura)

Elle ne t’a pas embrassé et est partie en hâte,
et est arrivée chez elle, et a allumé l’ordinateur,
et a écrit je ne t’ai pas embrassé, je n’ai pas embrassé ta bouche
et qu’est-ce que j’en fait maintenant de ce te vouloir sur mes lèvres.

Elle en fait de la littérature. Seulement littérature.

NAUFRAGE (Naufragi)

Par le canal ouvert que laissent les dos
descend comme l’eau le temps des promesses.
Vous dormez et ne voyez pas défiler les verbes
–des galets qui débouchent dans d’autres mers–:
vous verrez, ferez, aurez, vivrez, serez.
Vous ne le pansiez pas, ne vous y attendiez,
mais le débit du désenchantement est monté avec le temps
et au lit vous êtes ce que vous étiez : un couple
qui ne se mouille plus et va a l’envers, en désaccord,
en défaisant l’amour, passionnément.

MUE (Muda)

Lentement –il n’y a pas d’alternative–, elle enlève ses vêtements.
Quelle difficulté dans les boutons d’une chemise pour des doigts
tremblants comme les siens. Et les pantalons, les pantalons
sont une preuve d’équilibre, de patience et de dignité,
comme dire je ne peux pas dans cette ordre. Comme dire, comme l’ordre.
Quand elle est totalement nue elle se rhabille, reprend le rituel.
Et ainsi jusqu’à ce que le jour finit et, pour elle, les jours sont finis.

Elle n’acceptera jamais que seulement les serpents, quand elles font la mue,
peuvent se dégager des écailles et, en même temps, des blessures.

SUBJONCTIF (Subjuntiu)

Que la lumière de juillet t’écorche les paupières
et ton regard vole au-delà de touts les arbres,
que l’odeur de la terre quand éclatent les fleurs
enflamme tes narines, t’ouvre totalement les veines,
que les lèvres de mil bouches inquiètes de rosée
fassent pour toi une robe en couleur en feu de grenade,
et tous les doigts du monde touchent ton entrejambe

quand ce soit moi que tu cherches, ma peau celle qui te trouve.

PERSISTANCE (Persistència)

Qu’est-ce qui attire les moustiques vers l’ampoule
si en s’y approchant ils éclatent et l’ombre les avale?
Quelle inquiétude pousse les abeilles à piquer
si avec l’aiguillon cloué dedans elles meurent après?

Parce que nous ne pouvons pas répondre, nous persistons.
Parce que nous ne voulons pas y panser, nous osons
et nous envolons la nuit sous les draps, comme ça.

Traducció de Marie-Agnès Palaisi-Robert

DES MAINS QUI NE SE TOUCHENT PAS  (Mans que no es toquen)

Des mains qui ne se touchent pas, des peaux qui ne parlent pas
et au fond de la gorge la lie d’un secret qui ne se défera pas
au milieu de silences blanchis par tant de mélancolie
frissonnante de ce froid que tu ne viens pas combattre
durant les nuits aux draps blancs et fenêtres fermées.

Des yeux qui ne s’embrassent pas, des vers qui brûlent
posés au bout des doigts et du désir
d’un corps qui s’insinue femme en des robes
à poids bavards dans le décolleté
et les profils solitaires qui te cherchent sur le coussin.

J’écris pour te lire. Et te dévorer.
Pour vaincre la distance que le hasard a posée là,
pour te faire mot et offrir des délires
qui nous soustraient du monde sous les horloges
et dire ensuite les vers
qui nous confondrons dans une étreinte.

J’écris pour t’écouter. Et te retenir.
Mais tu n’es pas là et déjà tu t’en vas.

L’HORIZON (L’horitzó)

Nous retournerons le monde, et terminera la fin.
Nous omettrons l’oubli en de nouvelles étymologies.
La peau, le verbe et les dieux attendront aux limbes
et nous ne saurons pas prier quand tout nous recommencera.

Nous relierons l’hier et tout soupir disparaîtra,
à nouveau nous ferons l’amour en ignorant son nom.
Volontairement absorbés, discrètement perdus
nous réunirons le corps, nous désirerons les creux.

Alors comme ça, soudain, nous saurons peut-être
que l’horizon était le point de départ.

ÈUSCAR. Traducció de Gerardo Markuleta

LITERATURA

Ez dizu musurik eman, eta presaka joan da,
eta etxera iritsi, ordenagailua piztu, eta idatzi du:
ez dizut musurik eman, ez dizut ahoan musurik eman,
eta zer egin behar ote dut nik orain zu ezpainetan maitatzeko gogo honekin.

Literatura egiten du horrekin. Literatura besterik ez.

ZIURTASUNA (Certesa)

Zer esaten ari diren interpretatzen jakitea:
igerileku jendegabe bat hotz egiten duenean;
noria geldi bat edozein astelehenetan,
ez azukre-kotoirik ez neoi-argirik gabe;
edo jada desmuntatu duten zirku haren karpa
–akrobaziarik, trukorik, magiarik ez jada–.

Ulertzea eta onartzea honako hau ere badirela:
egun hutsak, erakarpenik gabeak;
mehatxu egiten duen paisaia ohi ez bezalakoa,
ziklikoki agertzen zaiguna.

Hori jakitea da, aldi berean,
ziurtasuna onartzea zure gorputza
ez dela izango –ezin izango dela izan– gauero
oraingo festa hau.

SARDAKO BALEAK (Balenes franques)

Zeinen ederra baleen jolasa,
espezierik eta hemisferiorik ez zegoen garaian.
Zenbateko konplizitatea itsas azpian,
eztanda hotsa eta harrapakako uxaldia baino lehen;
zergatik jakin gabe, beste ozeano batzuetara
ihes egin eta sakabanatze hura,
izotz kraskatze ulertezin hura baino lehen.
Eta gero sekula ez gehiago denborarik gabeko egunak,
jauzi egitea beste egin beharrik gabe;
eta sekula ez ziren berriz izan olatuak opari,
ezpada distantzien oroigarri,
bestea galdu duenaren min iraunkorra.

Elkar maite zuten, nik badakit elkar maite zutela.
Erraz sumatzen da zure begietan
agurraren mugimendu tektonikoa,
larritasuna piztien begiradan,
zeinen ziren altuak zuk eta biok egiten genituen jauziak.

AZALBERRITZEA (Muda)

Geldiro –baina ez da beste aukerarik– arropa eranzten du.
Zer-nolako zailtasuna alkandorako botoietan, bereak bezalako
hatz dardarati batzuentzat. Eta frakak, frakak
oreka-proba bat dira, egonarri eta duintasun proba,
ezin dut ordena horretan esatea bezala. Esatea bezala, ordena bezala.
Gutiz biluzirik dagoenean, berriz janzten da, errituari berriro ekiten.
Eta hala, eguna amaitu arte; eta berari, egunak, amaitzen ari zaizkio.

Ez du sekula onartuko bakarrik sugeek, azalberritzean,
jaregin ditzaketela ezkatak eta, orain, zauriak.


HOLANDÈS. Traducció de Marga Demmers

BESTEK (Coberteria)

Het ging erom de woorden op hun plaats te leggen
met hetzelfde geduld als waarmee moeder
in steeds dezelfde la het bestek opbergt als het droog is,
minstens twee keer per dag al zoveel jaren lang.
De soeplepels scheiden van de dessertepels
of de koffielepels, de vorken met de houten steel van die met aluminium
en tot slot de messen apart houden zonder je te snijden. Het ging erom
een enigszins coherente orde te vestigen en te respecteren,
zonder de mogelijkheid te blokkeren dat het toeval hierin een plaats krijgt,
zoals wanneer vader de vijzel opbergt waar je hem niet verwacht
en er nog steeds evenwicht bestaat in wat vertrouwd is.
Het ging er simpelweg om te blijven proberen
niet te capituleren wanneer de alledaagsheid zich vijandig toont
en de ontknopingen, onvoorspelbaar.

BALKONS (Balcons)

Ik maak de salade met smakeloze tomaten
en verbeeld me hoe je het hoofdgerecht kookt onder de halogeenlamp
die voortdurend flikkert alsof hij naar me knipoogt.

Van mij ken je vermoedelijk alleen de omtrek van mijn schaduw
vertekend door het gordijn en een intimiteit die we nooit zullen opbiechten.

Ik hoef je naam niet te weten om je ritme te delen
of het gebaar te leren waarmee je de luiken sluit:
de dagelijkse tederheid van waaruit ik je gadesla
stelt vast dat jij en ik ook anderen zouden kunnen zijn.
Deze stad maakt ons uitwisselbaar.

GREC. Traducció d’Artemios Moulos

Βρέχει (Plou)

Βροντάει έξω, πέρα απ’ τα διπλά τζάμια
εκεί που πέφτουν ασταμάτητα χιλιάδες σταγόνες νερού
που θέλουν να μπουν στο σπίτι όπως θέλεις να μπεις κι εσύ όταν προσπαθείς να καλμάρεις τη δίψα που έχω στα χείλη.
Τι πρόκληση να σου πω πέρνα, περίμενε μέσα μου
να τελειώσει η καταιγίδα. Τι πρόκληση η συνομιλία
που δεν διαπερνάει το τζάμι κι αφήνει μούσκεμα το σώμα δυσκολεύοντας τη στιγμή, η αντίσταση των μεντεσέδων.
Όμως παραμένουμε εδώ χωρίς να ψάχνουμε καταφύγιο
γιατί τώρα ναι, το έχουμε μάθει: εσύ κι εγώ ξέρουμε
ότι αυτή η σιωπή η δική μας έχει μια σχισμή
απ’ όπου μπορεί να διυλίσει διαλυμένη στο νερό
τη χειρονομία που μας λέει περισσότερα απ’ οποιαδήποτε λέξη.

Κοψιές (Talls)

Ίσως να είναι μια βραδιά με καταιγίδα
με κεραυνούς που θ’ αστράφτουν το δέρμα τ’ ουρανού
και θα φανερώνουν τις ουλές
(κόβονται, τα φτερά των πουλιών).
Ή ακόμη και να είναι λιγότερο δραματικό,
να συμβεί στις έντεκα μιας οποιαδήποτε μέρας
ενώ θα υπάρχουν ουρές για το λεοφορείο,
ενώ παιδιά θα ξετυλίγουν το πρωινό τους,
και εσύ θα είσαι μπροστά απ’ την οθόνη
ψάχνοντάς με σ’ ένα ηλεκτρονικό μήνυμα,
με την μαγεία του μυστηρίου να κατεβαίνει
από τα μάτια στα δάχτυλα μέχρι τα πλήκτρα
σαν πουλιά που τσιμπάνε λημασμένα
στην πείνα και στην επιθυμία. Έτσι είναι.
Το μόνο που έχει σημασία είναι η επίγνωση της στιγμής,
το να ξέρεις ότι μια μέρα θα τελειώσουν
οι ουρές, το λεοφορείο, τα παιδιά και τα πρωινά.
Κι εμείς επίσης. Το όνομά σου στα μηνύματά μου
θα είναι το τελευταίο σκίτσο αυτής της ιστορίας,
μια κραυγή στον ορίζοντα λίγο πριν από την πτήση
(κόβονται, τα φτερά των πουλιών).

Σημάδια (Pistes)

Πάντα αγαπάς εξίσου αλλά διαφορετικά, μου έλεγες.

Και τώρα ανάμεσα σε μένα και στον καφέ προσπαθούμε να μαντέψουμε αν έχουμε τιμωρηθεί από το εξίσου
ή αν το διαφορετικά ήταν αυτό που έφταιξε.
Σαν σημάδι, η πίκρα με φέρνει σ’ εσένα,
που είσαι στην κουζίνα και με το κουταλάκι
διαλύεις τη ζάχαρη που δε θα με ξυπνήσει πια.
Απ’ αυτήν την κίνηση δεν παίρνω καμιά απάντηση,
είναι μόνο η ένδειξη μιας απώλειας. Πρόσεξε:
Εγώ δεν έχω φτερά ώστε οι ώμοι μου
να είναι και πάλι ώμοι, αν δεν τους κοιτάζεις εσύ.
Κι εσύ έχεις χάσει τη θέληση να πετάξεις.
Τόσο κοντά στο πάτωμα, είναι δύσκολο να πέσουμε πλέον.
Και το ν’ αγαπάς, σημαίνει να πέφτεις.

Αφήστε κάθε ελπίδα (Lasciate ogni speranza)

Βγαίνεις απ’ το ντουζ με τα μαλλιά βρεγμένα

και κάτι γυαλιά που αποκαλύπτουν περισσότερα απ’ όσα θέλεις.
Κατεβαίνεις απ’ τον πέμπτο κι εφόσον έχεις χρόνο
κοιτάζεσαι από κοντά στον καθρέφτη του ασανσέρ.
Βάφεις τα χείλη σου και, τελειώνοντας, κάνεις αυτόν τον ήχο
που έκανε η μητέρα: ένα φιλί προς τα μέσα
που λαμβάνεις με χαρά, και γελάς σαγηνευτικά
καθώς σου πετάγονται ρυτίδες που δεν θέλεις να δεις:
κλείνεις το στόμα άμεσα.
Έτσι, ανάμεσα στα δάχτυλα, αφήνεις να περάσει η ανάσα
και η άχνα στο τζάμι μαλακώνει τις εκφράσεις
και σε βλέπεις μπροστά σου σαν σε μια παλιά φωτογραφία
που ζωγραφίζεις με στυλό για να δείχνουν μεγάλα τα μάτια σου.
Όμως το ταξίδι τελειώνει και, πριν ανοίξεις την πόρτα,
βάζεις σε τάξη τα αλλεπάληλα σαν να παίρνεις φόρα,
μια κίνηση κινηματογραφικήπου εντίνεις
με το φούσκομα των πνευμόνων και λες:
«αυτό είναι το ντεζαβού κάθε πρωινού», και σκέφτεσαι:
αν έμενα στον δέκατο θα είχα τον διπλό χρόνο
για ν’ αναγεννηθώ και να ετοιμάσω την πραγματική
κάθοδο, αυτή που αρχίζει εδώ, μόλις τώρα.

XINÈS. Traducció de Liu Jing

线索 (Pistes)
爱总是相同的,但又不同,你总是说。
而现在这咖啡和我,一起试着去猜测
如果对我们宣判,是相同
抑或是不同是那罪魁祸首。
苦涩象一条线索把我带向你,
你正在厨房,拿着一只勺子搅拌着
那不会再将我唤醒的糖。
从你的举动推断不出任何答案,
只有一丝失去的迹象。你瞧:
我没有翅膀,因为那些肩胛骨
没有你的注视终又变回成为肩胛骨。
而且你没有飞翔的勇气。
我们离地面如此之近,已不可能坠落。
而爱就是坠落。

两个脑袋 (Bicèfals)
拥有
太阳在胸前,海在皮肤上,
夏日的和风弄乱我的恐惧,
还有在红色唇上拥有你的欲望,
我用手指写下渴望的名字
从自我逃离,然后看到我们在同一躯体
张开着两个脑袋,不朝向任何方向。

PORTUGUÈS. Traducció de Joan Navarro
http://www.revistazunai.com/traducoes/mireia_calafell.htm

Absurdo esforço confuso escrito com sangue
caduco intento pedante de aroma de rosas,
distraída vontade cortês de salas próprias,
tenaz anseio vencido em clãs com pelos,
penoso esquecimento afogado de versos estridentes
que por não levar pseudônimos ainda há de esperar
o belo acaso sonhado de um entardecer que faça
com que o mundo volte a ser mundo e os anos, palavras.

CARTOGRAFIAS (Cartografies)
No corpo tens traçados caminhos de céu,
voo com os dedos.
Daqui do alto, cada sarda é um lago,
bebo o desejo.
Apanha o sol que anoitece,
banha-me assim.

ÂNGULO MORTO (Angle mort)

Pelo retrovisor:
um segundo de ar
enquadrado

Florencia Kantor, Bambalinas

Do retrovisor por onde desliza o passado
que tento escrever há um ponto cego,
um retalho de vida, imagens e palavras que vivi
ou sonhei, que mais…Um pedaço que foi meu
e me escapa à medida que avanço autopista adiante
para um destino que desconheço: uma paisagem de vida,
imagens e palavras que viverei ou sonharei, não importa.
E com o tempo fugirão de mim talvez pela mesma
fresta de esquecimento que o espelhinho não alcança.

É concêntrica a vida através do retrovisor.

MAL DO MAR (Mal de mar)

Gulosos ciúmes de mundos que agora te admiram:
paisagens desconhecidas que posso imaginar
–com tantos documentários, tantas revistas,
é suficiente recordar recordações dos outros:
já não é possível viajar para além do simulacro.

Mas você foi tão longe, tão fora de nós
que na mala levou o desejo de lhe esperar.
E é que sabíamos, havíamos dito:
será difícil não afogar-se em tanta água.

ITALIÀ. Traducció d’Elena Laurenzi

Organismi cibernetici che non ravviseranno
il giardino dell’eden dietro ai grattacieli
dell’ironia, la morte e la perversità del corpo
che sempre eccede i limiti
somigliante e pur sempre differente,
risultato di costanti interazioni,
un prodotto sociale che alcuni sceglieranno
per farne degli studi di mercato – di mercato!-
tracciando divisioni inesistenti
e un gruppo saranno gli uomini, l’altro le donne
(si venera il dualismo di generi artificiali)
-e che farne di coloro che abitano la frontiera,
che dire a Venus Boyz o Murray Hill?
Si potrebbe proporre di riformar le basi
e distinguere la gente per i nei nella scollatura,
il sodo delle natiche, il modo di baciare,
l’accento delle palpebre o l’eleganza delle mani
sapendo che ci travestiamo ad ogni istante.

LA PELLE (La pell)
La pelle, le tue dita, un contorno.
Smarrirsi nella vetta del tuo corpo,
sfumare nel declivio della schiena,
farsi scultura di Rodin:
un laccio, un accordarsi dei respiri,
un sole, un divorarsi in tanta luce.

Le gambe, il sesso, una carezza.
Mangiarsi le labbra
quando la bocca è un pozzo,
e inghiottirsi il  respiro,
e ancora di più essere noi
mentre si deformano le forme
e i limiti sono acqua.

La mano come un’edera, l’orecchia, il brivido.
Vuotarsi con la fretta
d’un ritmo ancestrale, sconosciuto,
navigare nel fuoco di un inferno eccitante,
scalare il purgatorio del tuo collo
e allora, solo allora, il paradiso,
baciarci lo sguardo.

LASCIATE OGNI SPERANZA

Esci dalla doccia coi capelli bagnati
e occhiaie che rivelano più di quanto vorresti.
Scendi da un quinto piano e per passare il tempo
ti rimiri da presso nello specchio dell’ascensore.
Ti dipingi le labbra e terminando emetti
quel suono che faceva anche tua madre: un bacio  all’indentro
che ti piace ricevere,  e sorridi seduttrice
mentre ti assalgono rughe che non vuoi vedere:
ti tappi la bocca in tutta fretta.
Allora, tra le dita, lasci andare il respiro
e il vapore sul vetro mitiga l’espressione
e stai di fronte a te come in una foto antica
che ripassi con l’indice per avere occhi più grandi.
Ma il viaggio finisce e prima di aprir la porta,
riordini i risvolti come a prendere impulso,
un gesto cinematografico che accentui
riempiendoti i polmoni, e ti dici:
«questo è il dejà vu di ogni mattino», e pensi:
se vivessi al decimo avrei il doppio del tempo
per reinventarmi e preparare la discesa
vera e propria, che comincia qui,  giusto adesso.

BICEFALI (Bicèfals)

con
il sole nella scollatura, il mare nella pelle,
la brezza d’estate che mi scompiglia le paure,
la voglia di te sulle labbra vermiglie,

scrivo con le dita il nome del desiderio
e fuggo da me, trovandoci in un corpo
aperto con due teste che non guardano da nessuna parte.

PISTE (Pistes)

Si ama sempre uguale, ma in modo differente, dicevi.
E ora tra me e il caffé proviamo a indovinare
se chi ci condannava era ciò che era uguale
o è la differenza la colpevole.
L’amarezza come una pista mi conduce a te,
che sei in cucina e con il cucchiaino sciogli
lo zucchero che non mi sveglierà più.
Dal tuo gesto non si deduce una risposta,
soltanto l’indizio di una perdita. Pensa:
Io non ho ali, perchè le scapole
tornano scapole se non le guardi.
E tu non hai inclinazione per volare.
Da così vicino a terra, non cadremo.
E amare è cadere.

ROMANÈS. Traducció de Constantin ROMAN

MÂNA NEATINGÂND  (Mans que no es toquen)

Mâna neatingând mâna, pielea neatingând pielea,
doar gustul misterului care se dizolvă în cerul gurii,
în pauze inundate de atâta melancolie,
tremurând de frigul ce nu-l pot înfrunta,
dealungul acestor nopţi albe, cu obloanele trase.

Ochi nesărutând ochi, versuri de foc
în măduva oaselor, în măduva iubirii,
corp plin de parfum
pe silueta gâtului,
profil adumbrit, aşteptând, în confortul aşternutului.

Îţi scriu doar să-ţi spun că o sa te desluşesc, o să te devorez,
ca să parcurg lungul drum, prescris de soartă,
să te cuprind într-un singur cuvânt, dând bice delirului,
în timp ce ne vom ascunde sub orologiul
care recită versuri,
strângându-ne la piept, la nesfârşit.

Îţi scriu doar să-ţi spun, dacă te-aş desluşi, te-as strânge în braţe,
dar tu nu mai vei fi aici: vei fi început să te desprinzi de mine.

(© 2013, Copyright Constantin ROMAN)